Nog een jaartje wachten en dan mag Pinkpop 50 kaarsjes uitblazen, maar dat is voor dan. Wij bezochten dit jaar het Nederlandse festival in Landgraaf met als headliners Pearl Jam, Foo Fighters en Bruno Mars. Maar de andere namen op de affiche moesten zeker niet onder doen.
De eerste festivaldag was meteen de meest bezochte: 71.000 bezoekers. De kledij van de bezoekers toonden duidelijk voor wie zij kwamen: Pearl Jam. Maar daar moesten ze nog even voor wachten. Wegens enkele fileproblemen hebben we de optredens van Walden en Lil Kleine niet gezien, maar iets zegt ons dat we hier niets memorabel hebben gemist.
De dag startte voor ons dus met een optreden van de roodharige Jess Glynne (★★★). De Britse bracht frisse soulpop en haar stem paste perfect bij het goede weer. Samen met haar begeleidingsband zingt ze enkele herkenbare nummers, zoals Rather Be, maar toch ontbrak er iets. Er is een gebrek aan contact met het publiek en dat vertaalt zich dan ook in een vrij tamme bedoening.
Na dit optreden hebben we even het terrein verkend om een uurtje later terug bij de IBA Parkstad Stage terecht te komen. Wederom voor een Brits optreden, namelijk dat van Oh Wonder (★★★★).
Ze brachten leuke deuntjes met zich mee en publiek was duidelijk fan. Het publiek werd nog enthousiaster toen het duo meermaals ‘Dank je wel’ wist te zeggen en Josephine op haar Nederlandse achternaam wees: Vander Gucht.
Bij het inzetten van het laatste liedje liep er tot tweemaal iets fout, maar dit plaatsen we in de categorie ‘schattig’ i.p.v. amateuristisch. Derde keer, goede keer, en zo brachten ze deze aangename set tot een goed einde.
Vervolgens begaven we ons voor de eerste keer naar de Main Stage, waar de Noord-Ierse / Schotse band Snow Patrol (★★★) kwam optreden. Het was de verjaardag van zanger Gary Lightbody en dat was ook het publiek in Landgraaf niet ontgaan. Ze besloten enkele keren ‘Happy Birthday’ te zingen, de enige keer dat Snow Patrol zich wat van de wijs liet brengen.
Voor de rest van de set speelde de band op veilig en trakteerde ze het publiek op een soort Greatest Hits-set, met slechts twee nieuwe nummers. Dit optreden was oerdegelijk, maar miste enig gevoel van opwinding en zal niet in het langetermijngeheugen van de aanwezigen blijven hangen.
Hierna besloten we snel een hamburger binnen te spelen, onderweg naar de Nederlandse DJ Oliver Heldens (★★★★).
Hij draaide een ontzettend aanstekelijke en dansbare set en bleek een ideale opwarmer te zijn voor de headliner later op de avond. De debutant op Pinkpop is slechts 23 jaar, maar met hits als Gecko en Koala, is hij toch al een grote naam in de scene. Het publiek genoot overduidelijk en danste de benen van hun lijf.
Om 21u30 was het dan zover. Pearl Jam (★★★★) kwam na 18 jaar eindelijk terug naar Pinkpop. De Amerikaanse rockband speelde een fantastische show. Eddie Vedder klonk soms onverstaanbaar (iets te diep in het glas gekeken?), maar dit was gelukkig niet te merken aan zijn zanglijnen. Zowel de mensen met een Pearl Jam–shirt als die zonder shirt gingen gewillig los. Al bleek een set van twee uur en half toch net iets te lang te zijn. Veel mensen vertrokken een uur voor tijd al richting de uitgang. Pearl Jam laat zich zien als een gedenkwaardige headliner, al zou een kortere en krachtigere set meer indruk gemaakt hebben.
