Het gemiddelde aantal bandshirts steeg weer naar recordhoogte en de liters bier vloeiden rijkelijk uit de tapkranen. Dat kan alleen maar betekenen dat de eerste zondag van de Lokerse Feesten weer traditiegetrouw in het teken stond van zware gitaren, maar toch bleef het opvallend feestbaar. De dansbare metalaffiche sloeg duidelijk aan, want de festivaldag was tot op de laatste papieren polsband uitverkocht.
Main Stage aan de Grote Kaai
Bizkit Park (*****) mocht het feest op gang trappen en het publiek had er duidelijk zin in. De parking stond al stampvol nog voor het eerste akkoord weerklonk. Normaal gezien zijn coverbands niet ons ding, maar zij vormen stilaan de uitzondering die de regel bevestigt. Ze hakken er zonder pardon op los en brengen zoveel energie in hun set dat zelfs de originele bands er destijds moeite mee hadden (en nu al helemaal niet meer kunnen tippen).
Alles uit de gloriedagen van de nu-metal passeerde de revue, en Bizkit Park bewees opnieuw waarom ze de perfecte opwarmer zijn voor een dag vol zware gitaren.
Na al dat geweld schakelde het over op Psychonaut (****). Minder feest, maar als geluidsmuur zeker niet te onderschatten. Voor sommigen ging het net iets te psychedelisch, maar dit is muziek die je moet laten marineren en langzaam in je laten zakken. Soms is het de opbouw die het zwaarst weegt en als je kan afsluiten met een feilloze uitvoering van The Fall of Consciousness, dat intussen al een Belgische metalklassieker is geworden, dan weet je dat je gewoon een ijzersterke show hebt neergezet.
Na hun laatste passages in de AB en op Pukkelpop lagen de verwachtingen voor Enter Shikari (**) torenhoog. Met slechts een uurtje speeltijd verwachtte we een vurige explosie van begin tot eind. Helaas kwam de eclectische power van de band nooit helemaal op gang, door vreemde keuzes in de setlist en net iets te veel bindteksten. We zijn absoluut niet kwaad, maar na inmiddels zo’n dertig Belgische shows voelen we toch teleurstelling.
Moeten ze altijd langskomen met een volledige set zoals vorig jaar? Aan de productie en frontman Rou heeft het in elk geval niet gelegen, die waren van absolute topklasse.
Brutus (***) had veel minder om mee te sleuren naar het grote podium in Lokeren. Niet dat dat nodig is, want frontvrouw Stefanie Mannaerts is een oerkracht die in haar eentje een terrein kan laten daveren. Helaas waren de regengoden haar minder goed gezind, maar deze orkaan raast door alles. Tussen het partygeweld van vandaag valt het wel op dat de band vrij statisch blijft en haar twee kompanen volledig vergrijzen in de achtergrond.
Misschien moeten we stilaan toegeven dat de frontvrouw haar band ontgroeid is en gewoon een stap hoger staat? Maar eerst lijkt een welverdiende pauze voor de hele groep geen slecht idee.
De Duitsers van Electric Callboy (****) zullen nooit een cultuurprijs winnen of een uitnodiging krijgen voor de Koningin Elisabethwedstrijd. Maar soms mag het verstand op nul en is het gewoon party time. Met een bijzonder leutige intro vlogen vuur, pyro en confetti ons om de oren. Ook aan felle kleurtjes in de eclectische lichtshow was er geen gebrek. Ja, het balanceert op het randje van metal, maar het is fleurig en vooral plezant.
Niet alles is even sterk, soms gaat de kitsch in overdrive (al kan dat natuurlijk deel uitmaken van de act), zijn er te veel bindteksten en kostuumwissels en was dat kampvuur met enkele covers een aparte keuze. Leuk, maar het ging wel ten koste van de knaltijd. Vul dat eens op met materiaal uit de Eskimo-periode en niemand kan nog klagen dat dit een volwaardige metalheadliner is.
Twee headliners voor de prijs van één en met genoeg gitaren tussen al die drums en bassen. Vanaf de eerste noot was het raak en Pendulum (*****) live laat zich op geen enkel foutje betrappen. Ondanks het late uur kregen ze de volledige parking nog aan het dansen. The Island kregen we in zijn geheel om vervolgens in het laatste kwartier de boel compleet uiteen te trappen, met als dessert een gigantische spin rond de oren.
Club Studio Brussel
Natuurlijk vergeten we Eosine niet, al hadden we stiekem liever die uit Aalst gezien. Net als Marathon, het Leuvense Slow Crush, de Fransen van Slift en de afterparty met The Bloody Beetroots. Maar een halfuurtje tussen de bands op de Main Stage is kort en wij krijgen ook honger en dorst. Bob Rifo hebben we trouwens al in betere dagen meegemaakt, we zien hem toch liever live met een volledige band dan achter een koffietafeltje.
Lokerse Feesten 2025
Het werd een grand cru feestjaar voor 50 jaar Lokerse Feesten. Kygo en Amber Broos mochten op vrijdag 1 augustus de feesteditie op gang trappen. Op de eerste zaterdag stonden Pet Shop Boys en Soulwax aan de Grote Kaai. Na de metalzondag met Electric Callboy, Pendulum, Brutus en Enter Shikari heeft ook Gojira op dinsdag het podium bestormd. Daartussen kwamen Iggy Pop en Sex Pistols ft. Frank Carter nog wat gitaren scheuren. Op woensdag 6 augustus heeft de Grote Kaai Bicep presents Chroma verwelkomt. Een dag later kwamen dEUS, Air en Sylvie Kreusch langs en voorbije vrijdag maakte The Smashing Pumpkins hun opwachting. Zaterdag 9 augustus zorgden Golband en Sean Paul voor een tropisch feestje en zondag sluitte Clouseau en Omdat Het Kan & Average Rob de 50ste editie van de Lokerse Feesten af.
