Wat ooit begon als een zotte ingeving langs de Nete met enkele bands, pinten en een gezonde portie chaos, is intussen uitgegroeid tot onze zomerse hoogmis van scheurende gitaren, kapotte stembanden en verloren bezittingen die ergens vroeg in de lente een nieuw leven beginnen als vogelnestje. Brakrock stond dus opnieuw met stip in onze agenda, want een mens moet zijn prioriteiten kennen als de organisatie de vaderlandse punkvlag trots in de lucht hield.
Ook de weergoden hadden eindelijk nog eens door dat een zonnetje extra bevorderlijk is voor een festival dat zich in een park afspeelt. Na enkele nattere edities kregen we deze keer een heerlijk zonnig weekend voorgeschoteld. Ideaal festivalweer dus, al was het voor menig fan vooral een extra reden om sneller naar de bar te trekken.
Park aan kasteelruïne Ter Elst (****)
Over de locatie kunnen we alleen maar lyrisch blijven. Terwijl de rest van het land kreunde onder de droogte en het gras stilaan de kleur van een oude boterham aannam, bleef het park op wat stof na verrassend groen. Het park rond de kasteelruïne blijft een heerlijke festivaloase met de Nete die akoestisch voorbij kabbelt terwijl op enkele meters afstand iemand zijn stembanden aan gort staat te schreeuwen. De podia stonden opnieuw mooi verspreid aan het water of midden in het groen.
De blikvanger van deze editie was zonder twijfel de Ruinstage, die naast de oude kasteelruïne stond te pronken. De ruïne vormde het decor voor akoestische sets, stand-upcomedy, de Europese première van de NOFX-film en een wild tussenfeestje met de Belgische NOFX-tributeband. Een eeuwenoude kasteelruïne als decor voor punkgeschiedenis, Erfgoed Vlaanderen mag trots zijn. De Lakestage mag van ons dan stilaan een maatje groter worden. Het blijft een charmant podium op een fantastische plek, maar voor sommige bands was het toch wat puzzelen met de beschikbare centimeters. Hier en daar leek het podium eerder op Tetris op expert-niveau, al kregen de muzikanten het telkens netjes voor elkaar.
Naar het Ecofest (*****)
Gratis parking is stilaan een mythisch fenomeen, maar bij Brakrock bestaat die legende gewoon in het echt en toch blijft het gemotoriseerde verkeer opvallend beperkt. Het festivalterrein en de camping liggen op amper tien minuten wandelen van het station en wie liever op eigen kracht komt, de fietssnelweg loopt vlak langs het terrein en de fietsenstalling ligt praktisch aan de ingang. Zelfs met de trein zit je goed. Dankzij de nieuwe dienstregeling van de NMBS zijn er na het festival zelfs nog treinen richting Brussel, Antwerpen en alles wat er tussen ligt.
Brakrock 2026 Programma (*****)
We gaan niet liegen, we worden er niet jonger op en tegen deze tijd van het jaar begint het festivalseizoen in de kleren te kruipen. Het tempo waarmee de bands elkaar op Brakrock opvolgen is duizelingwekkend. Alles bekijken is onbegonnen werk, want de bands hielden hun sets kort, fel en meestal recht in je gezicht. Geen tijd voor lange verhaaltjes, gewoon een paar akkoorden, een flinke scheut chaos en dan door de moshpit naar het volgende. Brakrock mag dan maar een paar duizend gelukkigen over de vloer krijgen, de organisatie slaagt er elk jaar opnieuw in om artiesten uit alle uithoeken van de wereld naar Duffel te halen. Daar zitten naast de bekende namen, ook parels tussen die je in Europa amper tegenkomt, laat staan dat ze ooit eerder voet op Belgische bodem hebben gezet. Het levert die unieke momenten op ook al sta je gewoon in een klein park.
Brakrock 2026 1e dag
Zo onthouden we dat For I Am (****) en vooral frontvrouw Hanne het festival met bijzonder veel enthousiasme op gang trok. Dat leeftijd geen enkele impact heeft op energie bewezen Evergreen Terrace (****). Tim Vantol (**) zorgde dan weer voor een kampvuur zonder vuur, gelukkig maar met die droogte. Het publiek overtrof dan weer Deez Nuts (***) en dat leverde zelfs enkele gewonden op. Gelukkig trok hierna Pulley (****) iedereen weer netjes recht.
De struiken schreeuwden mee tijdens A Wilhelm Scream (***) en op dit tempo verdergaan is kiezen gelijk aan verliezen,. Zeker wanneer Bad Cop/Bad Cop en Terror tegenover elkaar staan en een uur later Hot Water Music en legendes The Dickies hetzelfde probleem veroorzaken. De echte winnaar lag voor ons ertussen met The Suicide Machines (****), die na ruim twintig jaar opnieuw in ons land stonden. Misschien lag het aan het bier, maar rokende takken en dansende bananen hadden we alleszins nog niet eerder op een podium zien verschijnen.
Een recensie van Less Than Jake (*****) hoeven we eigenlijk niet eens te schrijven. Iedereen weet als die blazers drie noten inzetten, de rest inclusief vliegende pinten vanzelf volgt . Gogol Bordello (***) was amper bekomen van hun passage op de Lokerse Feesten en stond alweer in Duffel. Helaas bleef de band wat onder onze hoge verwachtingen, maar gelukkig bood die laatste Karmeliet, ter ere van International Beer Day, de nodige troost. En blijkbaar ook genoeg smeersel om samen met Call It Off (****) luidkeels de volledige Taylor Swift-discografie mee te brullen.
Brakrock 2026 2e dag
De voormiddag is simpelweg te vroeg en dan zijn wij zelf nog hersendood voor Braindead (***) en Spare Kid (***) was dan weer vrij spaarzaam. Na een Iers volksfeest op maandag was Roughneck Riot (**) een beetje folkpunk van den Aldi, zonder backdrop en aan beide kanten van het podium leek iedereen een beetje hangry. Tijs Vanneste & Tangled Horns (**) is kwalitatief dik in orde, maar ondanks een ruimdenkend publiek landde het niet in Duffel. Second Base (**) maakte er dan weer een ingetogen afscheid van.
De tweede festivaldag kwam langzaam op gang, maar met Ballyhoo (*****), een stralend zonnetje, 29 graden aan de rivier en een pitcher in de hand was Brakrock even dat vakantieparadijs waarvoor we gekomen waren. En toen vertrok de trein met Toxic Shock (****) moest vroeger inspringen omdat The Adolescents vastzaten en dat springen werd nogal letterlijk genomen door frontman Wally. Where’s Wally? In de struiken! Het publiek nam terecht veilige afstand.
De trein denderde gewoon voort richting Italië voor Talco (*****). Ze zijn druk en we verstonden er weer geen bal van, maar het feest dat ze meebrachten was ongezien. Scream (****) is ondertussen legendarisch en heeft meer dan genoeg strepen op de teller, maar met zoveel jeugdig enthousiasme afzakken naar het pittoreske Duffel was op zich al een genot. Of hoe het gewoon kort en krachtig zijn, zoals bij Boston Manor (***).
Jaya The Cat (**) is altijd een feestje, maar als bubbels en een huwelijksaanzoek de hoogtepunten van een set worden, dan schiet je wat tekort. Iets wat de Belgische Nofx-tributeband (****) dan weer wél voor elkaar kreeg. We hebben het bijzonder moeilijk met cover- en tributebands, maar als het erop zit en het is feest, trekken we met plezier onze staart in. Good Riddance (*****) ademt dan weer volledig waar het festival voor staat! Edgy, authentiek en bijzonder energiek.
Hetzelfde kunnen we eigenlijk alleen maar zeggen van The Exploited (****). Af en toe wat rommelig, maar dat hoort er bij. Volle gas en wachten heeft geen zin, punk is springlevend. Dan moesten we nog die laatste uppercut krijgen, Haywire (*****) kwam nog één keer met volle kracht door de geluidsmuur gebeukt. Agnostic Front (*) had een zin of geen tijd? Geen probleem, het Brakrock publiek maakt er zelf nog een feestje van.
Sfeer (*****)
Het sterkste punt van Brakrock? Het voelt als een throwback naar de legendarische dagen van uw lokaal jeugdhuis toen alles nog rauwer, spontaner en veel gezelliger was. Het park geeft iedereen ademruimte, maar tegelijk blijft de sfeer warm en familiair. Je ziet kinderen rondlopen alsof ze hier al jaren komen en dat terwijl zowat de helft van het publiek van buiten onze landsgrenzen komt. Brakrock heeft iets wat je op veel grotere festivals al een tijdje kwijt bent. Bands, crew en publiek lijken hier gewoon één grote bende.
Of je nu frontaal neergaat in de pit of gewoon aan de bar staat, er staat altijd wel iemand klaar om je recht te helpen en je met een vriendelijke duw opnieuw de actie in te sturen. Ellebogenwerk in de pit, schouderklopjes en pintjes naast de kolkende massa, het kan hier allemaal naast elkaar bestaan. Hoe ontspannen het er aan toegaat? Vraag het aan de bands zelf. Die verdwijnen hier niet na hun optreden achter het hekwerk. Ze lopen vrolijk tussen het publiek rond en staan evengoed zelf mee te genieten van een andere band. Dat zegt misschien meer Brakrock dan eender welke recensie ooit kan doen.
Food & Drinks (***)
Het drankaanbod blijft basic in vergelijking met de grote festivalmastodonten, maar Brakrock geeft er wel zijn eigen draai aan. Het gaat voornamelijk om frisdranken en wijnen met een bio-label, maar buiten de kruidige frisdranken die bij sommige magen hun eigen festival beginnen te organiseren, kom je eigenlijk niets tekort. Bier is er uiteraard in overvloed, inclusief pitchers die bij momenten dan weer vliegende objecten worden.
Extra liefde gaat opnieuw naar de Belgian Beer Bar van Staminee ’t Anker, waar je weer kon kiezen uit een stevige selectie Belgische bieren, geserveerd met de nodige ambiance. We kunnen de oude crew dan ook alleen maar veel succes wensen met hun verdere avontuur.
De catering was jarenlang een klein pijnpunt, maar sinds vorig jaar zit daar beweging in. Dit jaar kwamen er zelfs pizza’s bij en voor twee festivaldagen was het aanbod dus voldoende. Mag er nog wat meer keuze komen? Uiteraard, we zijn Bourgondische Belgen en dus nooit tevreden over onze menukaart. Maar zelfs veganisten, vegetariërs, biofanaten en andere organisch-levenden kwamen aan hun trekken tot zelfs een dessertje was nooit ver weg. Al is ecologische wijsheid niet voor iedereen weggelegd, zeker niet na een dozijn glazen boterhammekes. Gelukkig stond Frituur ’t Perron van ’s middags tot diep in de nacht paraat. Ook de lokale middenstand maakt een festival mee groot, dus ga er gerust eens langs. Wie Duffel mee gastvrij houdt, helpt er uiteindelijk ook voor zorgen dat Brakrock nog vele jaren kan blijven.
Organisatie (****)
Brakrock Ecofest blijft een punkfestival in zijn puurste vorm zonder overbodige randanimatie, voor en door punkrockfans. Zij vormen het kloppende hart, maar daarachter staat een organisatie die opnieuw alle sterren en pintjes verdient. Want een DIY-festival als dit draaiende houden is geen evidentie, zeker niet wanneer je bewust kiest om het kleinschalig, ecologisch en vooral authentiek te houden. Dus hulde aan zij en alle vrijwilligers die hier dagenlang keihard staan te werken, gewoon omdat ze minstens even verliefd zijn op het festival als de mensen voor het podium.
Zij zorgen ervoor dat een paar duizend punkrockers elk jaar opnieuw hun weg naar Duffel vinden en dat de Belgische punkscene een plek heeft waar ze volledig zichzelf kan zijn. Brakrock is misschien geen perfect draaiend bedrijf, maar net daarin zit de kracht. Kan de communicatie soms wat beter? Ja, maar meer moet punkrock soms echt niet zijn. Gewoon bands, bier en een hoop mensen die samen elkaar helpen een feestje willen bouwen.
Brakrock 2027
Brakrock Ecofest 2027 strijkt neer op vrijdag 6 en zaterdag 7 augustus in zijn vertrouwd park aan de Kasteelruïne Ter Elst in Duffel. Combitickets liggen al klaar in de webshop, maar de eerst reeks tickets zijn over de digitale toonbank gevlogen. De First To Storm The Gate tickets aan 100 euro en Drawbridge Deals van 110 euro zijn uitverkocht, dus momenteel leg je 120 euro neer voor een combiticket.
Wie niet zo lang kan wachten, kan richting De Club in Mechelen op zondag 30 augustus voor War On Women en Stone Leek. Op woensdag 7 oktober trekt The Iron Roses naar Bastion V in Dendermonde en donderdag 22 oktober staan Codefendants in De Vierde Zaal van Gent.
Dit bericht op Instagram bekijken
Dit bericht op Instagram bekijken
