Wat ooit begon als een eigenzinnig idee aan de oevers van de Nete met een paar bands, wat bier en een gezonde dosis chaos, is intussen uitgegroeid tot de Belgische hoogmis voor scheurende gitaren, kapotte stembanden en menig verloren schoenen of andere rommel in de pit. Brakrock 2025 stond op de agenda en met de affiche van dit jaar hield de organisatie de Belgische vlag in het punkwereldje trots wapperend.
De weergoden waren de organisatie iets minder goed gezind met een cocktail van zon, wolken en af en toe een spatje regen, maar wie zich aan punk waagt, weet dat modder geen vijand is, maar een extra attractie. Het werd dus moddercrossen van het ene naar het andere podium om niemand te moeten missen.
Park aan kasteelruïne Ter Elst (*****)
Over de locatie kunnen we alleen maar lyrisch zijn. We hadden het net over moddercrossen, maar omdat Duffel de dagen voor het festival een paar stevige stortbuien te verwerken kreeg, hadden de organisatoren nog snel wat houtschors laten aanrukken. Zo bleef een groot deel van het park verrassend goed begaanbaar. Zelfs op je oude Vans kon je zonder angst overal rondlopen. En ’s ochtends de modder van je schoenen krabben is gratis katertherapie.
Het park rond de kasteelruïne blijft groen, charmant en met de Nete als buurman die rustig voorbij kabbelt terwijl op een paar meter afstand iemand zijn stembanden aan flarden schreeuwt. De podia stonden weer mooi verspreid aan het water of midden in het park en de Lakestage kreeg dit jaar zelfs een kleine upgrade. Al mag die van ons gerust nog een maatje groter. Wees gerust, wij weten ook wel dat Rome niet in één dag werd gebouwd en er stond tenminste een bar voor wie een kleine dorst had of een tussenstop naar de volgende bar.
Naar het Ecofest (****)
Gratis parking in deze tijden is bijna een mythisch fenomeen, maar bij Brakrock blijft het gewoon realiteit. Toch blijft het gemotoriseerd verkeer opvallend beperkt. Het festivalterrein én de camping liggen op amper tien minuten stappen van het station en dan is er nog de fietssnelweg die vlak langs het terrein loopt. Sinds vorig jaar staat de fietsenstalling recht tegenover de ingang, een bijna onbetaalbare luxe in festivalland.
Programma (*****)
We gaan niet liegen, we worden er allemaal niet jonger op. Het tempo waarmee de bands elkaar opvolgen is soms duizelingwekkend en alles en iedereen bekijken of recenseren is simpelweg onbegonnen werk. Zoals het punkrock betaamt, hielden de bands hun sets kort, fel en recht in je gezicht. Geen tijd voor lange intro’s of verhaaltjes, gewoon enkele akkoorden die afgekruid worden met chaos en hop naar de volgende.
We kiezen er dan liever voor om al onze sterren aan de organisatie te geven, ook al hebben we die ergens halverwege het festival uitgedooft onderaan onze bierbeker. Want ondanks dat Brakrock maar een paar duizend gelukkigen over de vloer krijgt, weten ze elk jaar weer artiesten te strikken uit de verste uithoeken van de wereld. Daar zitten soms parels tussen die je in Europa amper tegenkomt, laat staan dat ze ooit eerder in België hebben gespeeld.
Het levert die unieke momenten op waarbij je beseft dat het een mijlpaal in onze festivalgeschiedenis is, ook al sta je in een park in het pittoreske Duffel.
We gaan het toch proberen, al weten we op voorhand dat we nooit iedereen recht zullen doen. Al deze bands verdienen hun moment en onze support, zo trapten ze Brakrock 2025 af in de vroege namiddag met MDC (***) dat toch een legende is in de scene. Daarna konden we de allereerste Europese show van Fire Sale (****) in de boeken noteren.
Uit Canada kwamen ook weer kleppers overgevlogen zoals D.O.A (***), waar heel wat grote poppunkbands uit die streken hun mosterd gehaald hebben. Stadsgenoten The Real McKenzies (***) hadden na hun optreden duidelijk nog genoeg energie over om zich te mengen in de feestvreugde op de weide. The Baboon Show (****) was er ook bij, na al die jaren wachten stonden ze eindelijk in België.
Van de andere kant van de wereld kregen we ook Dune Rats (*****) en als het van ons afhangt zal je die nooit meer op zo’n klein podium zien. Iets in ons zegt dat The Slope in werchter voor komende zomer niet veraf is.
Ja, Authority Zero (*****) loop je hier bijna elk jaar tegen het lijf, maar godverdikke wat een dik feest was het deze keer. Toch was de man van de avond Frank Turner (*****) en zijn Sleeping Souls. Kippenvel, wat een held en wat een publiek! Zelfs de struiken moesten eraan geloven! Dan mogen Gino’s Eyeball (****) en Wallaroos (****) nog zo zot uit de hoek komen, het hoogtepunt was al gepasseerd.
En dan was er nog die tweede festivaldag, die al voor de middag uit de startblokken schoot met onze Waalse vrienden van Corbillard (****). Toepasselijk Frans voor lijkwagen, want er lagen nog genoeg lijken van de dag ervoor verspreid over het terrein. Die van The Corps (****) hebben er verrassend veel terug rechtop gekregen. Al was het bij sommigen met een pint als wandelstok.
Voor de middaggymnastiek zorgden legende Steve Caballero en zijn band Urethane (****), want niets zegt goeiemorgen als een resem strak gespeelde riffs. En dan moest kanonnentijd nog beginnen met aan de rivier Bodyjar (*****), die na jaren afwezigheid weer op Belgische bodem stonden en dat met een goesting die bijna tastbaar was. En ja, natuurlijk kolkte de rivier bij ‘Not The Same’! In het bos barstte meteen erna een ander feestje los met GOB (*****) die voor het eerst in ons landje stonden.
Daarna volgde nog een throwback naar de gouden ska-jaren met Save Ferris (****), gevolgd door nog meer meebrullers van Nerf Herder (*****). Opkomen met de intro van Buffy the Vampire Slayer, om dan nog een uurtje hitjes af te ranselen op het niveau van Weezer. Maar geen tijd om te bekomen, want die zotte Spanjaarden van The Locos (*****) zetten de boel volledig op z’n kop met een feest dat zelfs de bomen deed meewiegen.
Agnostic Front (*****) brak daarna het kot af, maar eerst had Chaser (*****) de Lake Stage al compleet uitgewrongen. Later deed Misconduct (*****) gewoon hetzelfde. Dat podium was eigenlijk te klein voor beide bands, maar op die manier alles eruit knallen, verdient alleen maar respect. Een klein podium deert de mannen duidelijk niet, want een dag eerder stonden ze ook al op de American Socks Stage, pal naast de bar.
En toen kwam Madball (*****) om de afbraakwerken officieel in te zetten. Of de dag duurde te lang of veel bezoekers waren zelf compleet brak, maar gelukkig had Millencolin (***) nog genoeg hits op overschot om iedereen wakker te houden. Wie dacht daarna rustig uit te bollen met Zeke (****) zat er zwaar naast, die trapten het gaspedaal nog eens vol in en lieten het stof pas gaan liggen na de laatste noot.
Sfeer (*****)
Het sterkste punt van Brakrock! Het voelt als een throwback naar de legendarische dagen van Groezrock, toen alles nog rauwer, spontaner en vooral gezelliger was. Het park zorgt ervoor dat iedereen ademruimte heeft, maar tegelijk blijft de vibe warm en zelfs familiair, ondanks dat de helft van de aanwezigen van buiten onze grenzen komt. Het maakt Brakrock tot dat unieke festival waar bands, crew en fans op dezelfde lijn staan.
Of je nu frontaal neergaat in de pit of aan de bar, er staan altijd meteen mensen klaar om je recht te helpen en met een duwtje terug de actie in te sturen. Ellebogenwerk in de pit, schouderklopjes en pintjes naast de kolkende massa. Hoe chill het terrein is? Vraag dat maar aan de bands zelf! Die lopen hier niet verstopt achter hekken, maar staan vrolijk op de Merch Hill en mengen zich tussen het publiek om naast jou te genieten van een andere show.
Food & Drinks (***)
Het drankaanbod was ook dit jaar basic vergeleken met de grote mastodonten, maar wel met een eigen twist! Bio frisdranken en wijnen, buiten de kruidige cola die snel op je maag ligt, kom je niks tekort. Bier was er in overvloed, zeker nu er ook pitchers beschikbaar waren aan een bijna nostalgische prijs. Extra liefde voor de Belgian Beer Bar van Staminee ’t Anker, waar je kon kiezen uit stevige bieren, geserveerd met een sfeervol nummertje én soms zelfs een dansje van de barvrouw erbij.
De catering was jarenlang een klein pijnpunt, maar sinds vorig jaar is het menu in kwaliteit een serieuze stap vooruit gegaan. Mag er meer keuze zijn? Altijd. Maar voor twee festivaldagen was het ruim voldoende en dat zelfs voor de veganisten, vegetariërs, biofanaten of organisch-levenden onder ons. Zelfs een dessertje scoor je snel. Al is ecologische wijsheid niet voor iedereen weggelegd, zeker niet na een dozijn glazen boterhammekes. Daarvoor is er de held van de late uurtjes. Serkan van Frituur ’T Perron stond van ’s middags tot diep in de nacht paraat om elke hongerige festivalganger te voorzien van een snelle culinaire reddingsboei. Het soort lokale middenstand waar je ’s nachts alleen maar van kan dromen.
15e verjaardag van Brakrock Ecofest in 2026
Brakrock Ecofest blijft een punkfestival in zijn puurste vorm. Buiten de skateramp en de acoustic stage van American Socks is er geen overbodige randanimatie of andere fratsen die kostbare plaats innemen. Geen glitters, vervuilende confetti, vuurwerk, regenbogen of andere kermisattracties. Hier in het park draait alles om wat het moet zijn, twee dagen vol punkrockfun en alles wat daarbij hoort. Het is en blijft een festival voor en vooral door punkrockfans, gedragen door een community die precies weet waarom ze hier staat. De fans en de bands vormen samen het kloppend hart van Brakrock en de organisatie verdient alle sterren en pintjes, voor het levend houden van punkrock in ons kleine landje. Hulde aan alle vrijwilligers die hier keihard werken, gewoon omdat ze net zo verliefd zijn op dit festival als de fans. Wij kijken nu al reikhalzend uit naar begin augustus 2026, wanneer Brakrock zijn 15e verjaardag viert.
Dit bericht op Instagram bekijken
En voor wie dat te lang duurt? De festivalzomer van 2025 sluiten we af met Punx In The Pit 2025 in De Schorre. Hopenlijk met een vurig publiek in plaats van een brandend podium. Het legendarische GBH sluit deze editie af, maar ook Funeral Dress komt langs voor één van hun allerlaatste shows ooit. Verder op het programma staan Demented Are Go, Vilvoordse trashlegende Cyclone en er komen nog vier namen aan! Helaas zal 7 Seconds daar geen deel meer van uitmaken.
